zaszczuci przez pozory i wśród fałszu nadzy
bezbronni wobec bliźnich którym okruch władzy

kamieniem wrył się w zwoje mózgu opuchliny
każąc się doszukiwać w każdym jakiejś winy

większej mniejszej nieważne byle tylko znaleźć
jakiś pretekst do tego by rzucić na szale

wagi ślepej Temidy czyjś los bez wahania
i prawa majestatem przy tym się zasłaniać

bezdusznych paragrafów słudzy uniżeni
nie w ich jest interesie by cokolwiek zmienić

im większa biurokracja w gąszczu protokołów
tym raźniej się w nim czują zza biurek i stołów

do stołków przyrośnięci ręce swe umyją
wobec tych których winą to że jeszcze żyją