autoportret z manekinem

z kąta w kąt przestawiany zero własnej woli

pomiatać sobą zawsze każdemu pozwoli

woskowa twarz i dusza tylko szata zdobi

tego który na rozkaz bez szemrania zrobi

wszystko byle uniknąć gniewu swego władcy

wystarczy skinąć ręką a głowę na tacy

bliskiego przyjaciela poda swemu panu

aby się przypodobać wśród czarnych baranów

jedną białą owieczkę stara się udawać

by zasłużyć na rąk ruch które biją brawa

zamiast bić go po pysku blednie z przerażenia

i czym prędzej ukrywa namiastkę sumienia

które strasznie mu ciąży u szyi kamieniem

precz odrzucić by chciał je by żadne zwątpienie

nie zalęgło się w duszy która jak pergamin

zbryzgany krwią zdradzonych wciąż podąża za nim