dwór

na kolana hołoto jaśnie pan tak każe
wyzbądź się więc nadziei i zrezygnuj z marzeń

waruj z nosem przy ziemi wśród ochłapów ryjąc
milcz i tylko przytakuj z jakże giętką szyją

gotową do pokłonów daleko zajedziesz
ta droga do zbawienia duszy twojej wiedzie

do zbawienia a jakże i do przekonania
że jedno co jest ważne to nisko się kłaniać

aby się nie narazić na gniew jaśnie państwa
dwór uczy posłuszeństwa jest wzorem poddaństwa

gdy nawet jaśnie państwo gdzieś się zapodzieją
dworacy już zadbają by złudną nadzieją

nikt się tu nie pokrzepił nie wychylał z tłumu
szybki cios w czułe miejsce by nabrał rozumu

i nie stawiał się butnie gdy oni wśród cieni
pomiatają innymi sami upodleni