Trwożą lochy przepastne oraz miejsca kaźni,
gdzie łańcuchy potężne przykuwano do nóg.
Penetracje podłoża od lat prowadzono,
a wystawy pradzieje zbliżają wyraźnie.
2 maja 2011 roku Bractwo Inflanckie, obchodząc 10 jubileusz swego istnienia, osiągnęło wymarzony limes członkowstwa – kopę braci. W jego skład wchodzą mieszkańcy wielu miast Polski, no i oczywiście obywatele Estonii, Łotwy, Litwy, Białorusi. Należą doń pisarze, naukowcy, dziennikarze, księża, nauczyciele, prawnicy, urzędnicy, kierowcy, drukarze, studenci.
Kiedy jesienią 2005 pierwszy raz jechałam na Białoruś, o kraju nie wiedziałam praktycznie nic. Nie wstydzę się tego powiedzieć. Patrzyłam na wszystko dosłownie szeroko otwartymi oczami, bo nie zgadzało się z mitami upowszechnianymi z uporem przez polskie media. Od tej pory udało mi się chyba nieźle poznać ten wspaniały kraj niezwykle życzliwych, otwartych ludzi i zakochać w nim bez pamięci. Choć nie ma we mnie ani kropli białoruskiej krwi, za każdym razem jadę do Białorusi jak do swoich, jak do przyjaciół.
Pogłębiające się różnice kulturowe, polityczne i językowe pomiędzy Bizancjum a Kościołem Rzymskim doprowadziły w drugiej połowie XI wieku do rozłamu w chrześcijaństwie. Wierna papieżowi pozostała Europa zachodnia, natomiast autorytet patriarchy z Konstantynopola uznała Europa wschodnia (między innymi Grecja, Armenia i Ruś).
Ksiądz jezuita Maciej Kazimierz Sarbiewski (1595-1640), najwybitniejszy łaciński poeta XVII wieku, ceniony teoretyk poezji, liryk baroku. Pierwszy popularny na starym kontynencie autor polski. Dzięki używaniu łaciny, już za życia osiągnął w Europie ogromny rozgłos i rozsławił kulturę Polski w stopniu później niespotykanym. Ogłoszono go jako Hora-tio par, czyli równego Horacemu, największemu poecie starożytności. Niektórzy, jak holenderski uczony Hugo Grotius uważali, że Sarbiewski nie tylko dorównuje Horacemu, lecz niekiedy go przewyższa. Pisane w języku Rzymian utwory „chrześcijańskiego Horacjusza" (Horatius Chri-stianus) lub „sarmackiego Horacjusza" (Horatius Sarmaticus), jak go nazywano, były czytane na największych uniwersytetach europejskich, nawet w Oxfordzie.
– Natura dała co mogła. Ludzie nie dodali nic nad konieczną potrzebę (s.43)
Doprawdy, ale ja, w końcu znawca Inflant, nie czytałem dotąd tak celnej definicji tej przedziwnej krainy. Wprawdzie znałem ją jakby intuicyjnie, tłumacząc osobom zdziwionym, swoją inflancką pasję. Mówiłem, dlaczego tam jeżdżę: – Bo tam jest przedziwna harmonia miedzy tym, co naturalne, przyrody, a tym co ludzkie, kulturą i cywilizacją. Człowiek nie przytłoczył tam swą działalnością przyrody.
Podczas tradycyjnego niedzielnego spaceru, po wysłuchaniu Mszy Świętej w katedrze pw. św. św. Piotra i Pawła, część kowian, w drodze na deptak Alei Wolności zachodzi na ulicy Wileńskiej do Starych Piwnic (Seniei Rűsiai) pod numer 34. Urządzona tam w XVII– wiecznych lochach restauracja posiada trzy efektowne sale: Napoleońską /w pobliżu obecnej restauracji pokonany Napoleon jadł obiad 7 grudnia 1812 roku/, Szlachecką i Karabinową /Strzelecką/. Największe wrażenie wywiera ta pierwsza, z barwnym freskiem autorstwa Broniusa Rutkauskasa, będącym ścienną transpozycją sławnej litografii de C. Montte, a przedstawiającego przeprawć wielonarodowoúciowej Wielkiej Armii (Grand Armeç) przez Niemen w dniu 24 czerwca 1812 roku. Od tego momentu, w dniu zrównania dnia z nocŕ, formalnie bowiem datuje sić poczŕtek Drugiej Wojny Polskiej (Deuxičme Guerre des Polonais), zwanej w naszej, jak widać niezbyt szanującej polskie akcenty, historiografii: Wyprawą Moskiewską, bądź Najazdem Napoleona na Rosję, a nawet Kampanią Rosyjską 1812 roku. Środkiem rzeki biegła bowiem granica między, de facto zhołdowanym przez Napoleona, Królestwem Prus (umowa z 24 lutego 1812 roku), a Cesarstwem Rosyjskim.
Elektryczną kolejką z Rygi do Jurmały
jeździłem wiele razy. Zawsze letnią porą.
Kiedy już na peronie był napis – Majori
wysiadałem z ochotą. Relaks doskonały
Dziwny, bo normalny kraj. Bajka u nas, a tutaj rzeczywistość; cukier w sklepach występuje po 3 złote. Zdecydowanie większy szok na plus, że urzędnicy mało, że są kompetentni, wielu zna angielski o rosyjskim nie wspominając, ale są jeszcze całkiem gratis uprzejmi. No i ma kolejek praktycznie nigdzie, nawet w piątek po południu i jeszcze proszą, ażeby usiąść. Nawet w jednej bardzo ważnej instytucji– a byłem tam jako petent a nie rewizor – na serio zaproponowano mi kawę.
Największy park i chluba nadbałtyckich krajów.
Rzeka Gauja po skraje ten obszar przecina.
Otacza ją szeroka, urocza dolina.
Stąd w przestworza balony często się wzbijają.
W Estonii ukazują się medale przedstawiające historię Inflant. Jest to seria pn. „Inflanty na nowo opisane" (Livoniae nova descriptio). Pierwszy medal dotyczący najmu inflanckiej, zwanej też I północną w latach 1558–1583 (Liivi Sőda 1558–1583 AD).
Lata mijają szybko. Mgła czasu coraz bardziej przesłania to co minęło. Nowe miejsca, zdarzenia, ludzie… Coraz mniej tych, którzy pamiętają dni wojny. Miałem niespełna 7 lat gdy mnie one zastały na Kresach, które obecnie są już częścią Białorusi.
Wiek XVIII i XIX był okresem niezwykłego, fundamentalnego ożywienia religijnego w Europie i Ameryce. Rewolucja naukowo–techniczna wraz z liberalnym kapitalizmem uniezależniły w znacznym stopniu, przynajmniej w pewnych zakresach, poszczególne warstwy społeczne od państwa oraz lokalnych feudalnych władców. Równocześnie zachwianie dotychczasowego ładu, mającego charakter zjawiska długiego trwania, w tym moralno–obyczajowego, spowodowało poczucie zagrożenia co wrażliwszych jednostek, przed którym usiłowano schronić się w religii.
W środkowej części Inflant, na Litwie i na Łotwie, obecna jest wyraźnie kultura stawiania obiektów rzeźbiarskich w plenerze, na otwartych przestrzeniach naturalnych. Są to często centra życia kulturalnego lub miejsca historyczne. Na Litwie atrakcją stały się drewniane rzeźby nawiązujące do ludowości Litwy (np. Góra Czarownic na Mierzei Kurońskiej), a na Łotwie kamienne obiekty urozmaicające miejsca bardzo turystyczne (port w Windawie, zamek w Turajdzie).
Te czasy dzieciństwa gdy świat składał się z jawnych
i tajemnych światów Polesie kusiło żabim krzykiem i
zapachem morwy Wierzyłeś w proroctwa wiecznej nie
sezonowej gwiazdy gdy poleska przyroda była panem
świata Niebo było jedyną nadzieją i azylem