Mieć

W zielonym listków wiosennym rozgwarze,
Wpatrzona w jezior zielonkawe tonie,
O innych wiosnach nieustannie marzę,
Nieziemskich kwiatów pragnę poznać wonie.

Wróg mój, czyhając na chwile cierpienia,
Szepcze mi: Umrzeć będzie mniej boleśnie!
Unikaj duszo takiego kuszenia,
Naucz się pragnąć –  i mieć jednocześnie.

Chociaż jak dziecko łkam czasem z żałości
I serce biedne wciąż zamiera z trwogi,
Ja będę pragnąć wciąż doskonałości,
Właściwej do niej nie zagubię drogi.

A choć jest stroma, cierniami usłana,
Chcę cel osiągnąć, chcę prawdę poznawać,
Aby tam, Jego objąwszy kolana,
Móc i umierać –  i z martwych powstawać.