chociaż znam to z innych źródeł
na nowo nie mogę uwierzyć

że można wejść nocą
z chytrym uśmiechem na twarzy

z piłą w ręku i garstką gwoździ

nie po to żeby naprawić

ale by przybić drobne rączki

i spalić
co pozostało

gdzie jesteś
kobieto o umyśle
jasnym jak hostia

miłości
ogniu niszczący
zapory

pojawiasz się we śnie
a gdy nocy zabraknie
znikasz

moja krew
wytrzyma wszystko
a drwi sobie z serca

chciałbym cię ocalić
jak próchniejące
progi domów

bo miejsca starzeją się
choćby istniały już
tylko w pamięci

ludzie odwrotnie