późno już – – –

plaża stygnie i horyzont krwawi
czerwona łódka słońca
coraz mniejsza

oddala się

zanurza

mężczyzna klęczy na piasku
i w nabożnym skupieniu
fotografuje morze

przy nim
na kocu kobieta
nieruchoma jak statyw
i jak mewa szara

bliźniacza siostra
tego mijającego dnia
który utrwalenia godny

kiedy idzie na dno