Pojawia się w snach,
gdy męczy nas głód.

Jest wyrzutem sumienia –
bojaźliwym, a jednak drapieżnym.

Liczy się z nami,
choć narzuca swoją wolę.

Jak krwiożerczy czas:
zjada marzenia,
dręczy dzieci,
niszczy zabytki,
pokrywa szronem drzewa,
błądzi po pijanemu,
zrzuca pomniki z cokołów,
karmi nas padliną
(zabija więcej niż może zjeść).

W gruncie rzeczy
to bardzo miły torbacz
o nieproporcjonalnie wielkim pysku
i krótkich nóżkach.