Smutek miłości

Jest teraz twoja i musisz
zadbać o to, co zostało Ci
dane. Czesz jej włosy, pomóż jej
założyć płaszczyk, trzymaj ją za rękę,
szczególnie podczas przechodzenia przez ulicę. Gdyż pomyśl,

co gdybyś ją stracił? Wtedy byłbyś
samym smutkiem; jej wymizerowana twarz, jej bezsenność
byłaby twoją. Dbaj, dotykaj
jej czoła, żeby nie czuła się tak

zupełnie sama. I uśmiechaj się, aby nie
zapomniała całkiem o świecie przed lekcją.
Okazuj wielką cierpliwość. I nigdy
nie kłam ani nigdy nie zostawiaj jej nawet na moment

samej, można chyba powiedzieć, znowu,
opuszczonej. Jest dziwna, niema, trudna,
czasem niesforna, ale pamiętaj, ona jest dzieckiem.
I zdumiewające rzeczy mogą się wydarzyć. I możesz zobaczyć,

jak oboje idziecie
razem w porannym świetle, ona się rozgląda,
zaczyna wzrastać.