oddzielając rzeczy ważne

od ulotnych bibelotów

nie oparłam się wrażeniu

ułomności

sens na brzytwie się ułożył

i z ran tylko woda kapie

choć mój strach

już nie skulony

znowu przyjdzie nam się spotkać

na granicy obu łóżek

ponad naszych rąk

przepaścią

a gdy noc zatrzaśnie drzwi

zakluczymy nasze usta

by nie mówić o

miłości