na skraju nowych dywagacji

pod czarnym płaszczem wron z konduktu

w lawinie czasu co przygniata

niknącą prawdę- chóry nieba

w kropelkach krwi co wciąż zasila

szkło prowizorki nuworysza

błyszczy nieśmiało nowym świtem

odwieczny ogród

lecz w oddali