Idzie do mnie powoli
bez szmeru
jak cichy lot sowy

słyszę szept nieba

jak ptak
stroję się
w pióra modlitwy

z rozwartą powieką
czeka we mnie człowiek

Zmierzch

W kącie
zjawił się pająk

ma plany
na wielkość pajęczyny

kasztany na drzewie
jak ptaki do odlotu

otrzepuję się
z kurzu dnia

na dobranoc
tulę wiersze
dzieci wyobraźni

 

Jeszcze

Jeszcze trzepoczą
moje skrzydła

lecz we mnie
już jesień

gubię włosy
jak drzewo
liść po liściu

na kamieniu siadam
jeszcze jeden kamień

idzie sąsiadka
w smutek obleczona

przystają ludzie
i w niebo patrzą

jak kiedyś patrzyli
starcy z Galilei

 

Rzeczywistość

Już
sójki i szpaki
szykują się do drogi

na drugim brzegu
majaczy świt

w moim miasteczku
nikt mnie nie pamięta

coraz częściej
nawiedza mnie sen

cisza
rozrasta się we mnie

Maria Danuta Betto

Rzeczywistość

Zapadł się fotel
z przetartym obiciem

głowę wychylił
wiersz-potworek

chichoczą suknie
dawno zbędne

wciąż tulą
wyblakłe wspomnienia

 

xxx

W pałacu złudzeń
przebiegłam wszystkie

mijałam ludzi
balony pychy

a miłość
pokonało echo
już się nie żywię
jej pamięcią

wiatr wieje
moim koszulom zimno
na balkonie

i ta podróż krewnych
dookoła łóżka

za oknem
pod rynną
zasypia nadzieja

 

Przeczucie

Śmierć idzie
stara jak ja

z nadpalonym kłakiem

jakieś wspomnienie
o pożarze dźwiga

w piekle
cień pazura
zawisł na ścianie

Maria Danuta Betto

Rzeczywistość

Wokół mego domu
coraz wyższa trawa

znika za mgłą
zdziczały koń

drogą wciąż biegnie
płaczka z Janowa

Ezechiel kiedyś
widział dolinę

pełną suchych kości