Nad szklanką z mrożoną kawą

Przejęci decydenci wiklinowych foteli

Zastanawiają się czy było warto

Obok stare pocztówki z dziećmi

Które kule łapały jak piłeczki tenisowe

I rozpadały się z nimi jak gwiazdy na niebie

Z którego nic nie można było odczytać

Poza tym co deszcz sam podpowie

Powiadają że żadnego dnia tylu mężczyzn i kobiet

Nie broniło jednego kawałka rozpadającego miasta

I że gruzy przysłaniały czas

I jedno tylko oko wyglądało z zsypu

Kanały dawały ukojenie schronienie pewną śmierć

A dzień był taki młody szalony niepokorny

Nieme kobiety stały w szeregu dławiąc się

Niewypowiedzianymi słowami jak gulą kości i glutenu

Niemi mężczyźni stali na warcie

Przejścia nocy i dnia Ktoś się utopił Inny powiesił

Któraś straciła syna któraś męża siebie dom

Nieme kobiety próbowały na komendę krzyczeć

Poruszyło się powietrze Trzepot wielkiego skrzydła

Gorący piach rzucony pod nogi nędzników.