Moja liryka wyznania potrzebuje odbiorcy

Odbiorca nie potrzebuje moich wyznań

Moje emocje podpowiadają co mam powiedzieć

Technika sposobu ich wyrażenia leży daleko

By dotrzeć do wszystkich potrzebnych narzędzi

Muszę rozrzucić siebie jak ziarna na ziemię

Zbolałą z rozerwaną tkanką naiwności

Pewnie szybciej narysowałabym siebie gdyby

Nie epoka śmierci radosnych kolorów

I barista rozdający numerki jak karty w igrzyskach życia

To jest ta twarda rzeczywistość w której patriotyzm

Nawet lokalny odbiera się podejrzliwym wzrokiem

Lepiej zagłuszyć przygłuszyć wszystkie swoje głosy

Stać się sztucznym Koturnowym wirtualnym 

Wydaniem siebie po godzinach.