Jadą do Auschwitz

Pociągiem pełnym sekretów

Co stanie się z tą cudowną energią

Bo oni wiedzą ale nie powiedzą

Na dachu inkarnuje się czarodziej od czterech strun

Wiąże siedem supełków na czerwonej nitce

Zaklinając rzeczywistość by świat przyjął talizman

Bo karma wróci

Ktoś rzucił klątwę zły urok złe oko

Niezgodne a przecież skuteczne

Dla bezpieczeństwa lepiej umierać w wyznaczonym miejscu

Długie palce mrozu układają

Zawszone włosy w symetryczne sople

Kości kruche jak wyschnięte gałęzie

Łamią się z trzaskiem Niektórzy nigdy już nie wstaną

W parze z głodnych ust rysują niebieski domek na ciepłej plaży wciąż dzikiej

Czarne suknie pań w chałatach panowie

Wagony pełne śmierdzącego strachu krwistej uryny bolesnych spotkań

Oczu w których widać śmierć Każdy jest lustrem każdego

Modlącego się by jutro nie nadeszło

Zdążyć napisać kartkę list słowo

Zostawić po sobie By na końcu było słowo

By mózg zechciał przypomnieć sobie rysy twojej twarzy

Wrażeniowy portret tych których nie ma

Po których nie płaczemy już bo łez nie ma

Czarne suknie pań w chałatach panowie

Skrzypek gra przechodząc wagonami

Z jadącymi na śmierć

Pozdrawiają Boga.