Nie jestem gotów

Zrządzenia losu mnie zwodziły
jak zuchwały wiatr.
Spychały na bok,
na mielizny życia,
bym nie za dużo zrobił
przez wiele swych lat.

A tu młodość minęła
nie wiadomo kiedy.
Potem dalsze kadencje
jak w kalejdoskopie.
I starość wkrótce zajrzy w oczy.

Ostatni zaś dzwonek
w tajemniczej chwili
odezwie się też.

Stanąłem
i patrzę zadziwiony,
by nie powiedzieć przerażony,
tym śpiesznym galopem
godzin, sekund.

Cóż mam napisać w testamencie
poza tym, że nie jestem gotów.

I nie mam nic,
prócz wiary w Ciebie
Boże mój Boże.

Lecz ufność jednak wciąż niosę
oraz do tego świata
czułe przywiązanie,

które jak cień
mnie nie opuszcza.


22 V 2010


--------------------