XXX

W świt
Konie z błękitnym
wiatrem w grzywach
jeszcze na karkach
nocy strzęp

przez zarośnięte brzegi dolin
wpadają w niebo kopytami
aż gasną gwiazdy
ziemia drży
tańczą rozdarte rżeniem trawy

W powietrze czyste
niby szept
pomarańczowe drzazgi świtu