Poetce– Adrianie Szymańskiej

Więc to jest ten balkon
Ten wiersz bez dachu
Ta wydęta warga ściany
To rozdarcie w przestrzeń

Tu jeszcze ptaki strzępią
 Z wiatru szyte żagle
Przez twarz zdmuchując plamkę –
Cień akwarelowy

Ostatnie śniegi liżą darń wymokłą
Wyklutą z ziemi
Jak marcowe jagnię

Więc to jest ten dzień
Ten wiersz – ta noc nad słów
Urwiskiem
Te cztery łapy które pełzną skosem
Aby mnie osaczyć
Teraz już wiem
Kogo świat zadrasnął mocniej....