Mirosława Poncyliusz

Jubileusz

Dzień wstaje bez dostojności bez gorączki bez tłumu
– mój dom jest oswojony cisza w kątach i na obrazach

Przestrzeń bezładna jak rozsypane puzzle
zdjęcia szepczą w otwartych albumach

Myśli jak stary pies wloką się od ściany do ściany
szczelinami wślizguje się pustka

Tylko ja i świadomość naga jak narodziny
– czy to moja tożsamość

Czy to lęk tak trzepocze
czy owad