w różanym brzasku
pierze tkany stracony czas

na ramionach pod kwiecistą chustą
nosi tęsknoty
dziergane misternie
w naczyniach wiaronośnych

podmuch przyszłych oddechów
zmywa z fal tamte pieśni
a na drugim brzegu szkice przodków
nikną w topolach

był taki czas