Do Tadżykistanu już nie pojadę;

droga zbyt wyboista.

Choć byłbym skrzydeł dobywał, nigdy

ich nie rozstawię. 

Tu mam bezpieczną ostoję, tutaj moją przystań.

Tam baktarianową karawaną, pod wiatr,

wenę uniosą motyle. Na zgiętych kolanach, 

poprzez stepy akermańskie - niechaj natrudzą się  

Tam w snach polskość odszukuję. W zgliszczach 

głębokiej przestrzeni - dobywam serca.

I ty możesz wyśnić burzanowe morze

przedwczesnego świtu jaszczurek, którego horyzont

nie karmi nadzieją; zastygnąć w pyle

skręconych chrustów, co po nich

- przełajem, bez śladu odszukasz? Bezdroża

smakują tę ziemię pośród chat

skleconych w podróży. Tylko

koniki polne powtórzą, 

że byłeś tam zawsze

ziarenkiem wiatru,

- po-siewem

na wieki!

2021 r.