W galerii mojej wyobraźni,  
coraz częściej przystaję przy obrazie,
na którym CZŁOWIEK w niebieskim fartuchu,
ze skalpelem w dłoni.

Błagam,
by mi darował chwilę,
gdy żarzy się jeszcze słonko.

Bym mogła wiersz uronić.

Zatrzymać w SŁOWIE motyla,
nad rozkwieconą łąką.

Lecz czy SŁOWO to mnie przeżyje,   
jak witraż w papierze roztęczy?
Czy też CZAS, gdy ćmę w tym motylu zobaczy,

schwyta je w siatkę pajęczyn?