Chusta z Manopello

zapach mocnej herbaty
miesza się z wonnościami
kamień zwalony
grób pusty

z delikatnej tkaniny podszewkowej
pozbawiona koloru
chusta

na niej
twarz miłości
oczy Mistrza wypłowiałe
jak len na słońcu
patrzą na Piotra
we wzroku tkwi bolesne pytanie
o najstraszniejszą ze wszystkich tajemnic

trwoga i zgryzota czynią twarz

snem który śni się bezustannie
ogniem co nie parzy
czasem który nie mija

a Bóg pisze
po zawiłościach życia
szukam oblicza Jezusa
w skorupce orzecha
znajduję
w swojej duszy