Proza i poezja Krzysztofa Lutowskiego porusza wszystkie struny egzystencji i duchowości człowieka, ironiczna, pełna dystansu do naszej cywilizacji.
Współczesna literatura coraz częściej staje wobec pytania o miejsce człowieka w świecie zdominowanym przez technikę, pośpiech i nieustanny przepływ informacji. W takim krajobrazie twórczość Krzysztofa Lutowskiego jawi się jako próba odzyskania głębszego wymiaru ludzkiego doświadczenia. Jego proza i poezja nie poddają się modnym schematom ani doraźnym ideologiom. Są raczej wnikliwym zapisem zmagań człowieka z własnym losem, przemijaniem, samotnością oraz tajemnicą istnienia.
Jedną z najważniejszych cech tej twórczości jest jej egzystencjalny charakter. Autor nieustannie pyta o sens ludzkiego życia, o granice wolności i odpowiedzialności, o miejsce jednostki w historii i kulturze. Bohaterowie jego utworów często znajdują się w sytuacjach granicznych, zmuszeni do konfrontacji z własną kruchością. Nie są jednak jedynie figurami filozoficznych rozważań. Pozostają ludźmi z krwi i kości, uwikłanymi w codzienność, lęki i pragnienia.
Drugim ważnym wymiarem tej twórczości jest duchowość. Nie ma ona charakteru doktrynalnego ani religijnej deklaracji. Jest raczej nieustannym poszukiwaniem. Lutowski zdaje się sugerować, że człowiek nie może żyć wyłącznie w świecie materii i użyteczności. Potrzebuje przestrzeni dla tajemnicy, zachwytu i pytań, na które nie istnieją ostateczne odpowiedzi. W jego utworach duchowość staje się próbą ocalenia ludzkiej godności w świecie coraz bardziej podporządkowanym logice rynku i technologii.
Szczególne miejsce zajmuje w tej twórczości ironia. Nie jest ona wyrazem cynizmu ani pogardy wobec świata. Przeciwnie — stanowi narzędzie poznania. Dzięki ironii autor potrafi zachować dystans wobec zbiorowych złudzeń, mód intelektualnych i ideologicznych uproszczeń. Śmiech i refleksja współistnieją tu ze sobą, tworząc perspektywę, która pozwala dostrzec paradoksy współczesności.
Lutowski patrzy również krytycznie na naszą cywilizację. Nie odrzuca jej osiągnięć, lecz wskazuje na koszty, jakie człowiek ponosi w imię postępu. Rozwój techniczny nie zawsze oznacza rozwój duchowy. Nadmiar informacji nie prowadzi automatycznie do mądrości. Wygoda życia nie gwarantuje poczucia sensu. Autor ukazuje świat, w którym człowiek coraz częściej traci kontakt z samym sobą, a jednocześnie rozpaczliwie poszukuje punktów oparcia.
Twórczość Krzysztofa Lutowskiego można odczytywać jako dialog między sceptycyzmem a nadzieją. Z jednej strony obecna jest świadomość kryzysu współczesnej kultury, z drugiej — wiara w niezniszczalność ludzkiego ducha. Autor nie oferuje gotowych recept ani łatwych pocieszeń. Zachęca raczej do samodzielnego myślenia, do stawiania pytań i do nieustannego przekraczania własnych ograniczeń.
Dlatego jego proza i poezja pozostają ważnym głosem w debacie o kondycji współczesnego człowieka. Łączą filozoficzną głębię z literacką wrażliwością, ironię z empatią, krytykę cywilizacji z troską o człowieka. Są świadectwem przekonania, że literatura nadal może być miejscem spotkania z najważniejszymi pytaniami ludzkiej egzystencji.