JEST TAKI WIERSZ w tomiku Jolanty Baziak zatytułowanym Kochanka Natura (Wyd. Instytut Wydawniczy Świadectwo, Bydgoszcz 2026):
Zawsze nie wiesz
Nie napisałeś jeszcze
najlepszego wiersza
nie namalowałeś tego właśnie obrazu
kiedy będzie ci dane być taką całością
takim JESTem
Od kiedy życie człowieka się stanie, on zawsze JEST… niedoskonały. Rośnie i zmienia się z upływem czasu, a i czas, niezmiennie, w nim rośnie. Nic w człowieku nie jest stałe, niezmienne, nie jest doskonałe. Zawsze jest coś do poprawienia, dopełnienia, nabycia, nauczenia się, zrozumienia. Kiedy zaczyna pojmować własną niepełność, nie nabywa pewności. Brakuje mu jej, kiedy coś trzeba postanowić, na coś się zdecydować, o czymś wypada być przekonanym. Szukając szczęścia, miłości, spokoju, nie wie, czego dokładnie szuka. Odnosząc sukces, nie umie się nim cieszyć i rozczarowuje go krótkotrwałość radości. Odkrywa, że słodycz potrafi być gorzka, a obecność – samotna. Szukając, nie wie, czy znajdzie, ale łapczywie chwyta hausty nadziei, bo ona daje siłę i sens. Człowiek zawsze nie taki, jakim chciałby siebie widzieć. Patrząc na siebie minionego, na swoje uczynki, zachowania, przyjmowane kiedyś pozy, myśli: BYŁEM inny, jeszcze tego nie wiedziałem, nie znałem, nie potrafiłem – dziś zrobiłbym to inaczej, bo jestem inny. Czy wtedy, tam, to byłem ja? Czy dopiero teraz naprawdę JESTEM – ja, lepszy, prawdziwy, już taki, jak trzeba? Jestem inny, trwały - tak zdaje się człowiekowi, w tych mgnieniach chwil, pragnieniach nadziei, trudach tworzenia czegoś, co – jest o tym mocno przekonany – utrwali i przedłuży jego istnienie. I niezależnie od tego, jakim tworzywem operuje – wkrótce przekona się, że to, co stworzył, jest tak, jak on sam niepełne, niedoskonałe, że nie jest tą ostateczną, trwałą wersją, do której dążył. JESZCZE NIE JEST tym, czym trzeba, w obecnej formie jest zaledwie zalążkiem sensu dalszej drogi, poszukiwania, usiłowania. Ile razy jeszcze? Jak? Dlaczego nie tym razem? Człowiek nie wie – i tak jest zawsze. A ponieważ człowiek stworzony JEST na obraz i podobieństwo Doskonałości – ma świadomość, że nie wie. Będąc – po ludzku – niedoskonałym – ZAWSZE nie wie. Być może dowie się dopiero w chwili ostatecznej, że naprawdę i w pełni BYŁ.