Mirosława Poncyliusz - W białą dziurę nieba

Wszystko jak na dłoni
ciemne miedze
piaszczyste dukty
niebieskie dreny rzek

Chcieliśmy uciec
w białą dziurę nieba
w błękitne krople

Tymczasem ziemia spokojnie
wydawała na świat
armie słoneczników
łany pszenicy zagony soi