Tadeusz Zawadowski - RZECZY NIENAZWANE

Rzeczy nienazwane wciąż czekają

 

Aż je ktoś odnajdzie i oswoi

 

Są jak samotne kobiety

 

Czekające na swoją kolejkę

 

Na księcia z bajki

 

Który je uwiezie na białym koniu

 

W nieokreślone i zawsze piękne

 

 

 

 

Rzeczy nienazwane mają swoje imiona

 

Szczelnie ukryte przed zuchwałym spojrzeniem

 

Przypominają kwiaty otwierające się tylko nocą

 

W miejscu odludnym i niedostępnym

 

Pachnące tylko dla siebie

 

 

 

Rzeczy nienazwane nieustannie marzą

 

O tym żeby kiedyś 

Przestać być nienazwanymi

Dodaj komentarz

Kod antyspamowy
Odśwież