Daniel Jerzy Żyżniewski - Wiatr w tunelu

I
Obcości można się nauczyć
za szybą krople
na twarzy ludzkość
szepty złudzeń
   
obcość przychodzi zza pleców
nagłość
źrenice
droga


po ciemku snuje się życie
lasy sklepów
szkło
beton

pragnienie, którego nie można już zacząć od nowa
obcość staje się przyjacielem

II
wejście na stację
spokój

wiatr w tunelu
milczenie

wszyscy zajęci

przetrwać zdziwienie

opuścić powieki
niczego nie stwierdzić

„Proszę odsunąć się od krawędzi peronu”

pociąg 
tor
reklamy

„Proszę odsunąć się od…”

pisk iskier
przypadkowość spojrzeń
wrzask

obcość przestała dźwięczeć
śmiech
płacz

Dodaj komentarz

Kod antyspamowy
Odśwież