Maciej Wódz - Tylko tyle

Cóż pozostawiła?
Garść wspomnień,
szczyptę żalu,
wyrzuty sumienia.

A w pokoju obok
przejmującą ciszę,
pustą szklankę,
pęknięte okulary.


I żółte rękawiczki,
których nie zdążyłem
jej podarować.